Yenimahalle'de bir kahvaltı masasına oturduğunda ilk gelen şey sestir: ince belli bardağın tabağa değişi, çay kaşığının şıngırtısı, mutfaktan gelen bir tavanın cızırtısı. Sabahın sesi akşamınkinden farklıdır; daha alçak, daha yavaş, kimse bağırmaz.
Ardından koku gelir: kızaran ekmek, tereyağında pişen yumurta, demini almış çay. Oturduğun yere göre karışım değişir, ama burnun hep aynı şeyi söyler — kalkmak için daha çok erken.
Masa yavaş yavaş dolar. Serpmeyse küçük tabaklar birbirinin üstüne biner, yer kalmayınca biri ekmek sepetini kenara iter. Tabak kahvaltıysa her şey daha derli toplu, ama çay bardağı yine elinden düşmez. Bardak boşaldığında yenisi gelir; bu küçük ritim bütün sabahın saatini tutar.
Işık önemlidir. Sabah ışığı pencereden ya da açık havadan düz ve temiz düşer, masadaki her şey olduğundan iştah açıcı görünür. Bahçede ya da dışarıda oturuyorsan işin içine hava da girer: serin bir başlangıç, ısınan bir öğle, masanın üstünde yer değiştiren gölge. Kışın aynı ışık cama vurur, içerisi buğulanır, sıcak çay daha da kıymetlenir.
Zaman burada başka akar. Bir saat diye oturursun, sohbet uzar, çay tazelenir, tabaklar boşalır ama kimse kalkmaz. Hafta sonu masalar arasındaki uğultu artar, hafta içi bir sabahta ise neredeyse sessizlik vardır — ikisinin de kendi keyfi var.
Yenimahalle'de kahvaltı, karnını doyurmaktan çok güne yavaş girmenin bir yolu. Acele eden bunu kaçırır.